Zoeken

Ooit lang lang geleden was er een meisje.  
Dat meisje was op zoek, ze zocht en ze zocht maar ze kon het niet vinden. Nu zult u zich meteen afvragen: wat zocht dit meisje dan? Kijk, dat is een goede vraag, maar daar had ze zelf ook geen antwoord op. Ze was gewoon op zoek. Ze wist het zeker: er was iets dat ze zocht, maar wat precies? En zo zocht ze verder en verder. Maar op een dag was ze zo moe van al dat zoeken dat ze het bijna opgaf. 
Ze dacht: Ik zal me wel vergist hebben. Blijkbaar is er niets te vinden. Zoek ik iets dat niet gevonden kan worden. Niet dat ene dat alles betekenis geeft, dat de zon laat stralen, dat kriebel in mijn buik geeft, dat gevoel dat het klopt. 
Soms was het er maar dan ineens was het weer weg. Als een stuk zeep dat uit haar hand glipte. 
Maar toch af en toe was daar die glimp. De lach van een baby, de zon die doorbrak, dat gevoel alsof alles even vanzelf ging, dat gevoel dat ze de hele wereld aankon met al zijn hobbels en bobbels. Alsof ze vleugels kreeg en alles net dat beetje meer glans had. 
En dan plots was het weer weg. Wat was er gebeurd, had ze nu weer pech. Hoe moet het nou verder, was ze nu weer verdwaald. Hoe moest ze nu verder? En waar naartoe?
En dan was het er plotseling weer, zonder reden, gewoon opeens, en zo ging dat keer op keer. Steeds ietsje sneller, steeds ietsje langer, tot ze wist: ik heb het gevonden.

Diep van binnen, brandt er een licht in mij. 
Niet ver weg en ergens anders, maar juist heel dichtbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *