Posts in Category: Geen categorie

Ik ben …

Zoeken

Ooit lang lang geleden was er een meisje.  
Dat meisje was op zoek, ze zocht en ze zocht maar ze kon het niet vinden. Nu zult u zich meteen afvragen: wat zocht dit meisje dan? Kijk, dat is een goede vraag, maar daar had ze zelf ook geen antwoord op. Ze was gewoon op zoek. Ze wist het zeker: er was iets dat ze zocht, maar wat precies? En zo zocht ze verder en verder. Maar op een dag was ze zo moe van al dat zoeken dat ze het bijna opgaf. 
Ze dacht: Ik zal me wel vergist hebben. Blijkbaar is er niets te vinden. Zoek ik iets dat niet gevonden kan worden. Niet dat ene dat alles betekenis geeft, dat de zon laat stralen, dat kriebel in mijn buik geeft, dat gevoel dat het klopt. 
Soms was het er maar dan ineens was het weer weg. Als een stuk zeep dat uit haar hand glipte. 
Maar toch af en toe was daar die glimp. De lach van een baby, de zon die doorbrak, dat gevoel alsof alles even vanzelf ging, dat gevoel dat ze de hele wereld aankon met al zijn hobbels en bobbels. Alsof ze vleugels kreeg en alles net dat beetje meer glans had. 
En dan plots was het weer weg. Wat was er gebeurd, had ze nu weer pech. Hoe moet het nou verder, was ze nu weer verdwaald. Hoe moest ze nu verder? En waar naartoe?
En dan was het er plotseling weer, zonder reden, gewoon opeens, en zo ging dat keer op keer. Steeds ietsje sneller, steeds ietsje langer, tot ze wist: ik heb het gevonden.

Diep van binnen, brandt er een licht in mij. 
Niet ver weg en ergens anders, maar juist heel dichtbij.

Interview door UWV perspectief

Zodra Maartje van Zaane (41, Wajong) op de yogamat gaat staan, wordt ze beloond met ontspanning en blijdschap. Ze werd yogadocent, ondanks een chronische vermoeidheid.

‘Toen ik 8 jaar geleden vanuit huis begon met yoga, lukte mij dat maar een kwartiertje per dag. Toch merkte ik dat mijn lijf sterker werd, zonder dat ik me heel erg inspande. Bovendien kwam dat motortje in mij, dat altijd maar doorging, eindelijk tot rust.’

Balans vinden

‘Het heeft me jaren gekost om te leren leven met chronische vermoeidheid. Ik heb van alles geprobeerd, in het reguliere en het alternatieve circuit. Deze ziekte maakt je wereld erg klein. Acceptatie was de eerste stap: het is zoals het is. Daarna heb ik geleerd mijn grenzen aan te geven en genoeg tijd te nemen om op te laden. Yoga en ademhalingsoefeningen zorgen ervoor dat ik optimaal in balans ben. Zo houd ik energie over.’

Yogaopleiding 

‘Na een halfjaar thuis oefenen, deed ik voor het eerst mee aan een groepsles. Dat ging goed! Yoga werd een steeds belangrijker onderdeel van mijn leven. Ik kreeg er een goed gevoel van en de filosofie sprak mij aan. Ik las alle yogaboeken die er in de plaatselijke bibliotheek te vinden waren en ging, op aanraden van mijn docent, op zoek naar een gekwalificeerde opleiding. Ik vond er één dicht bij mij in de buurt, waar ik eens in de 2 weken op zaterdag werd opgeleid tot docent. De lesdagen waren lang en zwaar. Soms viel ik tijdens de praktijkles in slaap. Of ik moest tijdens een theorieles op de grond gaan liggen, omdat ik het zitten niet meer kon opbrengen. ‘Ik doe even yoga nidra (slaapyoga, red.) tussendoor’, zei ik dan. Gelukkig was daar ruimte voor. Ik grap weleens dat ik mijn opleiding slapend heb doorlopen.’ 

Hooiberg

‘Rust, ontspanning en herstel staan centraal in mijn hatha yogalessen. Ik geef nu 5 lessen per week, in een verbouwde hooiberg in het dorp waar ik woon. Op sommige dagen moet ik mijzelf echt naar de hooiberg slepen, maar ik kom altijd met meer energie terug. Dat vind ik heel bijzonder. Het geeft me voldoening anderen kennis te laten maken met yoga. Maar ik haal er zelf nog veel meer uit: mijn sociale netwerk wordt steeds groter en ik leer allerlei nieuwe dingen, zoals het bijhouden van mijn administratie en het maken van een website. Ik kan mijzelf ontwikkelen.’

Marleen Leussink

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/hoe-yoga-maartje-hielp-bij-cvs